Nasiennictwo tom 2

Chęć przybliżenia i ułatwienia dotarcia do tej wiedzy skłoniła nas do napisania podręcznika „Nasiennictwo". Brak nowoczesnego podręcznika z tej dziedziny od­czuwało się od wielu lat w akademickim kształceniu rolniczym, a także w praktyce. Te potrzeby wzrosły, kiedy rozpoczęto rekonstrukcję systemu nasiennego. Z tego powodu w pierwszej części podręcznika poświęcono sporo miejsca światowemu systemowi nasiennemu oraz prawom hodowców i prawu nasiennemu.

Druga część obejmuje problematykę reprodukcji materiału siewnego roślin rolni­czych i ogrodniczych. Uwzględniono w niej wszystkie ważniejsze grupy roślin upra­wianych w kraju. Z roślin rolniczych omówiono: zbożowe, strączkowe, przemysłowe, okopowe, pastewne i trawy, a z warzywnych: bobowate, kapustowate, selerowate, psiankowate, dyniowate, astrowate, liliowate, komosowate, wiechlinowate i grzyby uprawne. Przedstawiono też pokrótce roczne, dwuletnie i wieloletnie rośliny ozdobne oraz zielarskie, sadownicze i ozdobne używane jako podkładki generatywne.

Rośliny rolnicze omówiono według tradycyjnego podziału na grupy użytkowe, natomiast rośliny warzywne i zielarskie stosownie do systematyki botanicznej, wpro­wadzając też aktualne nazewnictwo.

Autorzy opracowujący metody reprodukcji materiału siewnego poszczególnych gatunków posiadali materiały o różnej wartości i dlatego było niemożliwe ujednoli­cenie tekstu. Poza tym nie wszystkie grupy roślin można było omówić w ten sam sposób. Część zagadnień została opisana bardzo skrótowo ze względu na ograni­czoną objętość podręcznika. Wielu Autorów uważało, że nie mogli zamieścić wszystkiego, co powinno się znaleźć w ich opracowaniu.

Najwięcej kłopotów całemu Zespołowi Autorskiemu sprawiły zmiany w pol­skim prawie nasiennym, jakie zaczęto wprowadzać w czasie pisania podręcznika. Odnosiły się one głównie do przepisów kwalifikacji materiału siewnego oraz wyma­gań stawianych temu materiałowi w obrocie handlowym i miały na celu dostosowa­nie polskich regulacji do rozwiązań istniejących w UE. Zlikwidowano normy nasien­ne wprowadzając w ich miejsce rozporządzenia ministra właściwego ds. rolnictwa, jednocześnie zmieniając u niektórych roślin standardy czystości odmianowej, wil­gotności, czystości analitycznej i zdolności kiełkowania, a niekiedy także inne prze­pisy. Przy oddawaniu podręcznika do druku rozporządzenia te nie zostały jeszcze opublikowane, stąd nie wszystkie zmiany udało się wprowadzić, nie można było powoływać się też na konkretne akty prawne.