Stara szkoła

Wciągająca powieść o pułapkach własnych i cudzych ambicji

Ameryka lat sześćdziesiątych, jedna z najlepszych męskich szkół z internatem na Wschodnim Wybrzeżu. Tu liczą się pochodzenie, osiągnięcia i literacki snobizm. Choć cały kraj żyje wyborem JFK na prezydenta, dla chłopców prawdziwymi bohaterami są pisarze: Fitzgerald, Frost, Cummings, Kerouac. Kiedy pewnego dnia dyrekcja ogłasza, że szkołę odwiedzi sam Ernest Hemingway, a ten z uczniów, który napisze najlepsze opowiadanie, zostanie nagrodzony prywatną rozmową z wielkim autorem, rywalizacja między chłopcami staje się jeszcze zacieklejsza. Wszystkie chwyty dozwolone: szkolny kodeks postępowania - honor, lojalność, przyjaźń - przestaje obowiązywać.

Stara szkoła Tobiasa Wolffa to pasjonujący portret chłopięcego dorastania. Zawadiacka powieść o uczniach i nauczycielach, marzycielach i mistrzach; o czytaniu książek i ambicji pisania; o kłamstwach i przywdziewanych maskach; o pragnieniu, by zostać kimś, i obawie, że jest się nikim. I wreszcie: o pogmatwanych związkach między życiem a literaturą.

Książka była nominowana do Nagrody PEN Clubu i Fundacji im. Williama Faulknera, nagrody literackiej przyznawanej przez „Los Angeles Times" oraz Amerykańskiej Nagrody Krytyków Literackich. Otrzymała również srebrne wyróżnienie w ramach Kalifornijskiej Nagrody Książkowej.

„Wyobraźcie sobie „Stowarzyszenie Umarłych Poetów" skrzyżowane z „Buszującym w zbożu" [...]. Misternie skonstruowana i bardzo amerykańska opowieść o dojrzewaniu." „Esquire"

„Powieść przesycona moralną refleksją, napisana ostro, wnikająca głęboko [...]. Wolff przenosi czytelnika w rejony, które przemierzali pisarze tacy jak J.M. Coetzee i Philip Roth, a także - sięgając wstecz - Joseph Conrad i Nathaniel Hawthorne." „The Washington Post Book World"

„„Stara szkoła" należy do tych zwodniczo powściągliwych książek, które zasługują na drugą, niespieszną lekturę. To hołd złożony sztuce opowieści - jej sile, która może wzruszać, wybudzać, a nawet przeobrażać." „The Plain Dealer"

„Łagodna, dyskretna, pełna wdzięku [... ]. Wolff nie po raz pierwszy udowadnia, że jest pisarzem najwyższej próby: po trosze opowiadaczem historii, po trosze filozofem, kimś głęboko zaangażowanym w stawianie trudnych pytań." „Los Angeles Times"

„Na niektóre książki warto czekać [...]. „Stara szkoła" to powieść pięknie napisana i bez reszty wciągająca - czego należało się spodziewać po mistrzu pióra, jakim jest Tobias Wolff." Peter Straus, „Literary Review"

„Jest to powieść z gatunku tych, które nie przemijają - mądra, inteligentna, napisana z ogromną empatią." „The Observer"

„Nadzwyczajnie dobra [...], porównywalna z dziełami Philipa Rotha. Recenzent miał ochotę wysłać Wolffowi wyrazy uwielbienia." Blake Morrison, „The Sunday Telegraph"

„Przez całe pisarstwo Wolffa prześwieca dbałość o prawdę, a czytelnik nigdy nie wątpi w uczciwość i cierpliwość autora. Książkę zadedykowano „Moim nauczycielom", czyli również pisarzom, między innymi Hemingwayowi, od którego Wolff nauczył się ważyć każde słowo - tej lekcji nigdy nie zapomniał." Blake Morrison, „The Guardian"

„Jego [Wolffa] powściągliwość miarkuje rozmach tej powieści, ale zarazem wyostrza jej puentę: mówienie prawdy w prozie - czy w ogóle w literaturze - jest zarazem logicznie niemożliwe, jak i moralnie nieodzowne." A.O. Scott, „The New York Times"